BOUDEWIJN & GITHA

ALUMNI VERLIEFD

Ook je hart verloren tijdens de studie en nog altijd samen met je RUG-liefde? Vinden jullie het beiden leuk geïnterviewd te worden voor deze rubriek? Tips zijn welkom op redactieB5@rug.nl.

Audrey Uffing – Faculteit Medische Wetenschappen
‘Armoede is geen persoonlijk falen, maar gewoon een gebrek aan geld’
(Michelle van Tongerloo, straatarts)

STELLING

Boudewijn

‘Githa en ik waren allebei wat ouder toen we afstudeerden. Ik heb een bestuursjaar bij Albertus gedaan en twee keer mijn studie stopgezet door ziekte van mijn ouders, die twee jaar na elkaar overleden. Ik ben de jongste van zes kinderen, een nakomer. Ik voelde me nog sterk verbonden met thuis. Ik kom uit Zwolle, dus ik pakte heel snel even de trein.
Githa ontmoette ik in mijn afstudeerjaar. Een gemeenschappelijke vriendin dacht dat we goed bij elkaar zouden passen. Op de kroeg van Albertus heb ik Githa aangesproken, maar ik moest nog drie keer bellen voor we gingen afspreken.
Githa was mijn eerste echte vriendin. Ik had een bepaald profiel en daar voldeed niemand aan. Bij haar dacht ik: Dit is ze. Het voelde goed. En ik viel ook voor haar gulle lach.
Ik doe veel op intuïtie. In 2002 realiseerde ik mij dat mijn ouders het jaar daarop  vijftig jaar getrouwd zouden zijn geweest. Ik voelde: Nu ga ik Githa ten huwelijk vragen. Ik wilde haar vragen bij Kaatje bij de Sluis in Blokzijl. Op het bruggetje. Maar het bruggetje stond vol Chinezen. Wij naar binnen, waar ik onmiddellijk op mijn  knieën lag om te voorkomen dat de restauranthouder, die op de hoogte was van mijn plan, met de champagne zou komen nog voor ik mijn aanzoek had gedaan.
In 2011 verhuisden we van Amsterdam naar Twente, om leiding te gaan geven aan De Wilmersberg. Wonen, werken, kleine kinderen, de hele dag samen. Op vakantie maakten we grappen: Goh, ben jij er ook weer? Na zes jaar zijn we in Lochem gaan wonen, zo kregen we elk wat meer ruimte. Veel gezonder.
We werden benaderd voor een overstap naar Landgoed Lauswolt in Friesland. Dat hebben we onderzocht, maar we zagen het niet zitten het kunstje nog een keer met zijn tweeën te doen. Per mei 2025 ben ik directeur in Lauswolt, en Githa bij De Wilmersberg. Helaas heb ik onverwacht wel een stap terug moeten doen. Deze zomer is non-Hodgkin bij mij vastgesteld. Ik zit nu in een intensief behandeltraject. Beter worden, daar ga ik voor. Ik heb er vertrouwen in. En mijn gevoel heeft mij nog nooit in de steek gelaten.’

Githa

‘Boudewijn woonde op de Nieuweweg, ik in de Poelestraat. Als hij voorbij liep keek ik altijd naar zijn mooie benen. Ik woonde bij vrienden van hem in huis en heb het overlijden van zijn ouders meegemaakt vanaf de zijlijn.
Zelf had ik ook de nodige bagage. Toen ik twaalf was kreeg mijn vader een  herseninfarct waardoor hij niet meer kon lopen en praten. Hij overleed een paar maanden na mijn trouwdag. Liggend op een brancard heeft hij mij nog weg kunnen geven in de kerk.
Ik ben met mijn hart verliefd geworden op Boudewijn, maar ook met mijn hoofd. Ik wist: Deze man kan klappen opvangen.
In 2010, we waren bijna tien jaar aan het werk, hadden wij 
behoefte aan een sabbatical. Met het gezin zijn we vier maanden op reis geweest. Daarna hebben we werk gemaakt van onze droom: een groot hotel runnen. We hebben helemaal die achtergrond niet. We hadden allebei naar de hotelschool gewild, maar zijn door onze ouders naar de universiteit gestuurd.
14 jaar lang hebben we samengewerkt op landgoed De Wilmers-berg in De Lutte. Boudewijn had de operationele leiding, ik was verantwoordelijk voor de marketing en sales. De eerste zes jaar woonden we naast het hotel. Het bijzondere was dat mensen ons als één zagen. Gasten waren in de veronderstelling dat als ze iets tegen Boudewijn hadden gezegd, ik dat ook allemaal wist. Dat ging me op den duur beklemmen. Ik vroeg me af: Wie ben ik dan? Ben ik nog wel een individu?
Nu staan we ieder aan het roer van een eigen zaak. We werken nog veel samen, toch is het een enorme verandering en beslist ook een impuls  voor ons huwelijk. Mensen vragen ons nu of we elkaar nog wel zien. Het antwoord is ja. Op zondag zijn we vrij en doorde-weeks zijn we drie avonden allebei thuis. Daar moet ik wel bij zeggen dat we niet goed zijn in samen op de bank zitten.
Ons ideaal is nog een keer samen een klein hotelletje runnen op een idyllische plek in Nederland. Over een jaar of tien, of zo. Momenteel is onze aandacht vooral bij de ziekte van Boudewijn. Dat hij beter wordt is het allerbelangrijkst.’

Relatie sinds 29 februari 2000 / getrouwd 5 juli 2003 / kinderen Lieve (21), Bonne (18) en Safien (15)

&

BOUDEWIJN VAN VILSTEREN (54)

bedrijfseconomie (1992-2000), algemeen directeur Landgoed Lauswolt in Beetsterzwaag, daarvoor verschillende functies bij Centerparcs en met Githa in de directie van De Wilmersberg

GITHA VAN VILSTEREN-BILLET (52)

bedrijfskunde (1995-2001), algemeen directeur
landgoed De Wilmersberg in De Lutte, daarvoor gewerkt
bij Amnesty International en War Child

TEKST: ELLIS ELLENBROEK

BOUDEWIJN & GITHA

ALUMNI VERLIEFD

Audrey Uffing – Faculteit Medische Wetenschappen
‘Armoede is geen persoonlijk falen, maar gewoon een gebrek aan geld’
(Michelle van Tongerloo, straatarts)

STELLING

Boudewijn

‘Githa en ik waren allebei wat ouder toen we afstudeerden. Ik heb een bestuursjaar bij Albertus gedaan en twee keer mijn studie stopgezet door ziekte van mijn ouders, die twee jaar na elkaar overleden. Ik ben de jongste van zes kinderen, een nakomer. Ik voelde me nog sterk verbonden met thuis. Ik kom uit Zwolle, dus ik pakte heel snel even de trein.
Githa ontmoette ik in mijn afstudeerjaar. Een gemeenschappelijke vriendin dacht dat we goed bij elkaar zouden passen. Op de kroeg van Albertus heb ik Githa aangesproken, maar ik moest nog drie keer bellen voor we gingen afspreken.
Githa was mijn eerste echte vriendin. Ik had een bepaald profiel en daar voldeed niemand aan. Bij haar dacht ik: Dit is ze. Het voelde goed. En ik viel ook voor haar gulle lach.
Ik doe veel op intuïtie. In 2002 realiseerde ik mij dat mijn ouders het jaar daarop  vijftig jaar getrouwd zouden zijn geweest. Ik voelde: Nu ga ik Githa ten huwelijk vragen. Ik wilde haar vragen bij Kaatje bij de Sluis in Blokzijl. Op het bruggetje. Maar het bruggetje stond vol Chinezen. Wij naar binnen, waar ik onmiddellijk op mijn  knieën lag om te voorkomen dat de restauranthouder, die op de hoogte was van mijn plan, met de champagne zou komen nog voor ik mijn aanzoek had gedaan.
In 2011 verhuisden we van Amsterdam naar Twente, om leiding te gaan geven aan De Wilmersberg. Wonen, werken, kleine kinderen, de hele dag samen. Op vakantie maakten we grappen: Goh, ben jij er ook weer? Na zes jaar zijn we in Lochem gaan wonen, zo kregen we elk wat meer ruimte. Veel gezonder.
We werden benaderd voor een overstap naar Landgoed Lauswolt in Friesland. Dat hebben we onderzocht, maar we zagen het niet zitten het kunstje nog een keer met zijn tweeën te doen. Per mei 2025 ben ik directeur in Lauswolt, en Githa bij De Wilmersberg. Helaas heb ik onverwacht wel een stap terug moeten doen. Deze zomer is non-Hodgkin bij mij vastgesteld. Ik zit nu in een intensief behandeltraject. Beter worden, daar ga ik voor. Ik heb er vertrouwen in. En mijn gevoel heeft mij nog nooit in de steek gelaten.’

Githa

‘Boudewijn woonde op de Nieuweweg, ik in de Poelestraat. Als hij voorbij liep keek ik altijd naar zijn mooie benen. Ik woonde bij vrienden van hem in huis en heb het overlijden van zijn ouders meegemaakt vanaf de zijlijn.
Zelf had ik ook de nodige bagage. Toen ik twaalf was kreeg mijn vader een  hersen-infarct waardoor hij niet meer kon lopen en praten. Hij overleed een paar maanden na mijn trouwdag. Liggend op een brancard heeft hij mij nog weg kunnen geven in de kerk.
Ik ben met mijn hart verliefd geworden op Boudewijn, maar ook met mijn hoofd. Ik wist: Deze man kan klappen opvangen.
In 2010, we waren bijna tien jaar aan het werk, hadden wij behoefte aan een sabbatical. Met het gezin zijn we vier maanden op reis geweest. Daarna hebben we werk gemaakt van onze droom: een groot hotel runnen. We hebben helemaal die achtergrond niet. We hadden allebei naar de hotelschool gewild, maar zijn door onze ouders naar de universiteit gestuurd.
14 jaar lang hebben we samengewerkt op landgoed De Wilmers-berg in De Lutte. Boudewijn had de operationele leiding, ik was verantwoordelijk voor de marketing en sales. De eerste zes jaar woonden we naast het hotel. Het bijzondere was dat mensen ons als één zagen. Gasten waren in de veronderstelling dat als ze iets tegen Boudewijn hadden gezegd, ik dat ook allemaal wist. Dat ging me op den duur beklemmen. Ik vroeg me af: Wie ben ik dan? Ben ik nog wel een individu?
Nu staan we ieder aan het roer van een eigen zaak. We werken nog veel samen, toch is het een enorme verandering en beslist ook een impuls  voor ons huwelijk. Mensen vragen ons nu of we elkaar nog wel zien. Het antwoord is ja. Op zondag zijn we vrij en doorde-weeks zijn we drie avonden allebei thuis. Daar moet ik wel bij zeggen dat we niet goed zijn in samen op de bank zitten.
Ons ideaal is nog een keer samen een klein hotelletje runnen op een idyllische plek in Nederland. Over een jaar of tien, of zo. Momenteel is onze aandacht vooral bij de ziekte van Boudewijn. Dat hij beter wordt is het allerbelangrijkst.’

Relatie sinds 29 februari 2000 /
getrouwd 5 juli 2003 / kinderen Lieve (21), Bonne (18) en Safien (15)

&

GITHA VAN VILSTEREN-BILLET (52)

bedrijfskunde (1995-2001), algemeen directeur landgoed De Wilmersberg in De Lutte, daarvoor gewerkt bij Amnesty International en War Child

BOUDEWIJN VAN VILSTEREN (54)

bedrijfseconomie (1992-2000), algemeen directeur Landgoed Lauswolt in Beetsterzwaag, daarvoor verschillende functies bij Centerparcs en met Githa in de directie van
De Wilmersberg

Ook je hart verloren tijdens de studie en nog altijd samen met je RUG-liefde? Vinden jullie het beiden leuk geïnterviewd te worden voor deze rubriek? Tips zijn welkom op redactieB5@rug.nl.

TEKST: ELLIS ELLENBROEK